Het 11de Linie Regiment

keer terug

Het 11de Linie
Deze regimenten-eerstgenoemde uit Hasselt, het andere uit Luik,- behoorden tot de meest op dagorders vermelde eenheden van het Belgische leger; daarin kwamen de namen voor van "LUIK", ”ANTWERPEN", ”DlKSMUlDE”, ”IJZER", "MERKEM". De eerstvolgende in de rij werd "STADENBERG".

Nuchter realistisch of roekeloos dapper.
De Waldriegel en Stadenberg waren de hoofd doelwitten van deze regimenten 0p 28 september 1918.Maar zoals omzeggens het hele Belgische leger die dag het hoofddoel, de Midden-West-Vlaamse heuvelrug, niet bereikte, zo kon ook de "ijzeren" 3de ID de haar opgelegde taak slechts gedeeltelijk waar maken. Dit "gedeeltelijk" was op zichzelf al een verdienste: de 12de en 11de Linietroepen doorbraken de gevreesde Waldriegel de ader die het Houthulstwoud met het versterkte spoorwegknooppunt Vijfwegen verbind. De Duitse tegenstand was onverwacht hard. Er rees na de verovering van de Waldriegel ook nog de netelige vraag wat in de volgende fase het belangrijkste was: de verbinding met de andere regimenten gesloten houden (vooral na de terugtocht van het 9e Linie naar de Ferme Davout), of in punt vooruit rukken tot Stadenberg en het gevaar open afgesneden en vernietigd te worden. De bataljons staven kozen voor het eerste. Daartoe aangezet omdat het doorbreken van de Waldriegel veel doden en gewonden had gekost, de overlevenden de uitputting nabij waren, en op de beloofde Franse steun (128ste divisie van Segonne) niet te veel gerekend moest worden. De "stop" zou ’s anderendaags des te lonender blijken. Hoe was het tevoren verlopen?

Schaapbalie en Vijfwegen in de Waldriegel.
Generaal Loostens’ 12de en 11de Linieregimenten waren eveneens aan de Sint-Jansbeek ten westen van de straat Bikschote-langemark vertrokken. Ze waadden door het overstroomde beeklandschap en braken relatief gemakkelijk door de Franken- en Preussenstellungen. Ook de Bayernstellung ter hoogte van Veldhoek (kruispunt Madonna) was om 9 uur al in hun handen. De hier hogere en drogere grond vergemakkellijkte de opmars, hoewel ijzige regenen en wind de gelederen bleven geselen.
Bij Turenne Crossing bereikten ze de overweg van de spoorlijn Ieper-Kortemark. Het 11de stak de spoorweg over en volgde de Stadenseweg in de richting van het 2 km verder gelegen Vijfwegen, terwijl het 12de Linie de spoorwegberm zelf volgde. Precies om 11 uur drong het 11de Linie het gehucht Schaapbalie binnen, nog één kilometer van de Vijfwegen af.
Het 12de Linie bereikte het kasteel Dujardin,ten noorden daarvan. Beide plaatsen maakten deel uit van de Waldriegel.
Daar, op die voor hen véél te belangrijke plaats, vonden de Duitsers het welletjes. De 11de BID zat er flink georganiseerd, met voldoende steun van allerlei artillerie en met de nu eindelijk op verhaal en tot organisatie gekomen 23ste SID.
De Saksen gaven zich niet meer hulpeloos over, de gevangen officieren deelden geen sigaren meer uit aan de ”Brave Belgier" zoals eerder op de morgen. Integendeel, de "ijzeren"divisie stuitte voor de Vijfwegen de Belgische opmars en ging zelfs vanuit de bunkers op Schapbalie tot tegenaanvallen over. Maar het bracht hun geen baat.
De moed van het 11de en het 12de Linie was groter. Nog voor de avond viel braken ze de Duitse tegenstand, veroverden het belangrijke Vijfwegen en rolden de Waldriegel op. Het was toen 17 uur. Ze hadden in twaalf uren tijd zeven kilometer atgelegd, maar die éne laatste kilometer alleen had evenveel tijd gekost als de eerste zes, en ook het meeste verliezen gevergd.

Naast de terreinwinst en een reusachtige oorlogsbuit rond Vijfwegen, kon de 3de ID ook nog bogen op meer dan duizend gevangenen. Onder hen talrijke officieren. Maar dit laatste kon helaas het onevenredige verlies aan eigen officieren niet verzachten.

Bron: Van het Vrijbos tot Roeselare(eindoffensief 1918) door Robert Baccarne en Jan Steen.